.jpg)
Τι εικόνα παρουσιάζει ένα παιδί με προβλήματα στη συμπεριφορά του;
Ένα παιδί με προβλήματα στη συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από αρνητισμό, έλλειψη συνεργατικής διάθεσης, ανυπακοή, προκλητική συμπεριφορά. Δυσκολεύεται να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του σχολείου ή τους κανόνες του σπιτιού. Χάνει εύκολα την ψυχραιμία του, μπλέκεται σε καυγάδες, λέει ψέματα. Με την πάροδο του χρόνου και την έλευση της εφηβείας, οι δυσκολίες αυξάνονται αξιοσημείωτα. Εκδηλώνεται πια έντονη λεκτική και σωματική επιθετικότητα προς τους γύρω, επανειλημμένη καταστροφική συμπεριφορά, έκνομες ενέργειες, όπως κλοπές και απάτες, απομάκρυνση από το σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα, αδικαιολόγητες απουσίες από το σχολείο.
Ποιοι παράγοντες συντελούν, ώστε ένα παιδί ή ένας έφηβος να εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του;
Σημαντικός παράγοντας στην εκδήλωση διαταραχής στη διαγωγή ενός παιδιού ή εφήβου αποτελεί ασφαλώς η ποιότητα των ενδoοικογενειακών σχέσεων και η γενικότερη δομή και λειτουργία της οικογένειας. Τραυματικές εμπειρίες στο οικογενειακό πλαίσιο από καυγάδες, διαζύγιο, μειωμένη γονεϊκή φροντίδα, θάνατο& επηρεάζουν ψυχοσυναισθηματικά το νέο άνθρωπο. Οι οικογενειακοί αυτοί παράγοντες σε αλληλεπίδραση με ενδεχόμενες κακές συνθήκες διαβίωσης, λόγω φτώχειας ή υψηλού δείκτη εγκληματικότητας στη γειτονιά, ενισχύουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα.
Τα προβλήματα στη συμπεριφορά, ποιο άλλο αναπτυξιακό τομέα των παιδιών και των εφήβων επηρεάζουν;
Μελέτες δείχνουν πως ένα παιδί με προβλήματα συμπεριφοράς, τις περισσότερες φορές, συναντά δευτερογενώς σημαντικές δυσκολίες στη συγκέντρωση της προσοχής του και είναι υπερκινητικό, με αποτέλεσμα αφενός να αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες και να σημειώνει χαμηλή σχολική επίδοση και αφετέρου να απορρίπτεται από τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς από το σχολικό πλαίσιο με πιο μεγάλη συχνότητα.
Ποια είναι η αναπτυξιακή πορεία των παιδιών εφήβων με διαταραχή στη διαγωγή τους;
Η διαταραχή της διαγωγής ενός παιδιού παρουσιάζει αξιοσημείωτη σταθερότητα στο πέρασμα του χρόνου, αν δεν υπάρξει αποτελεσματική παρέμβαση. Τις περισσότερες φορές ο έντονος αρνητισμός της προσχολικής ηλικίας ακολουθείται από ανάπτυξη επιθετικής συμπεριφοράς στην παιδική ηλικία και από αντικοινωνική συμπεριφορά και κατάχρηση ουσιών στην εφηβική περίοδο. Οι μειωμένες ικανότητες αποτελεσματικής επικοινωνίας, τα πολλαπλά γνωστικά ελλείμματα, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η απόρριψη από τους συνομηλίκους&πυροδοτούν ένα ψυχολογικά αρνητικό κλίμα, που επιδεινώνει τις δυσκολίες και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων.
Άνδρες, χωρισμένοι ή ανύπαντροι, ψάχνουν... την άκρη του νήματος που θα τους φέρει πιο κοντά στα ανήλικα παιδιά τους. Αυτό είναι, με λίγες λέξεις, το προφίλ των μελών του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥΓΑΠΑ), που στοχεύει στην καταπολέμηση των διακρίσεων σε βάρος των ανδρών μετά το διαζύγιο και ο οποίος μόλις σε 1,5 χρόνο ζωής, έχει προσφέρει συμβουλευτικές ή άλλες υπηρεσίες σε περισσότερα από 20.000 άτομα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (11.01.2007).«Πρόκειται κυρίως για άνδρες, αλλά και για γυναίκες συγγενείς θιγόμενων πατεράδων, οι οποίοι είτε βρίσκονται εν μέσω της δικαστικής διαμάχης για την επιμέλεια των παιδιών είτε αναζητούν τρόπους να βελτιώσουν τους όρους επικοινωνίας μαζί τους». Μολονότι οι επιστήμονες πλέον συμφωνούν ότι ένα παιδί -μετά τα 3 του χρόνια- έχει ανάγκη εξίσου και τους δύο γονείς, η Ελλάδα επιμένει να δίνει στον πατέρα ρόλο... κομπάρσου. «Εδώ, ένα διαζύγιο, οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά στην αποξένωση των παιδιών από τον πατέρα τους, καθώς στο 99% των περιπτώσεων η επιμέλειά τους δίδεται στη μητέρα. Η επικοινωνία τους με τον πατέρα περιορίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, στα δύο Σαββατοκύριακα τον μήνα ή είναι ακόμα λιγότερη. Το δικαστήριο δεν δίνει καμία ευελιξία στις ώρες και τις ημέρες της επικοινωνίας, δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τις αποστάσεις».Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις περιπτώσεις που έχει διαχειριστεί ο ΣΥΓΑΠΑ, μόλις στο 0,4% η επιμέλεια δόθηκε στον πατέρα. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούσαν κυρίως άνδρες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, αυτούς δηλαδή που η τσέπη τους μπορούσε να" αντέξει" τις δικαστικές διαμάχες. Ως γνωστόν, σύμφωνα με το οικογενειακό δίκαιο που ισχύει στη χώρα μας, τα δικαστικά έξοδα βαρύνουν αποκλειστικά τον πατέρα, ο οποίος χρειάζεται να εφεσιβάλλει πολλές φορές έως ότου κερδίσει τελικά την επιμέλειαΗ συντριπτική πλειονότητα, ωστόσο, των πατέρων αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στην οικονομική, αλλά και ψυχολογική πίεση ενός αέναου δικαστικού αγώνα. «Πώς να αντέξεις να ακούς να λέγεται ότι έχεις κακοποιήσει το παιδί σου; Κι όμως, σχεδόν στο σύνολο των διαζυγίων, οι δικηγόροι προτρέπουν τις συζύγους να κάνουν τέτοιου είδους αναφορές - "ε, να υπερβάλλουμε και λίγο", τους λένε. Οι αιτήσεις διαζυγίου είναι φασόν». Δεν είναι τυχαίο ότι το 82% των ανδρών που έφθασαν στον ΣΥΓΑΠΑ παρακολουθούνται από ψυχολόγους. Οταν δεν μπορείς να δεις το παιδί σου, υφίστασαι ψυχολογική κατάπτωση.Ο Σύλλογος έχει απευθύνει έκκληση στην πολιτεία να θεσμοθετηθούν οικογενειακά δικαστήρια, στα οποία οι δικαστές να αποφασίζουν αμερόληπτα, πέρα από προκαταλήψεις και στερεότυπα με βάση το φύλο. 
